Stari Slankamen nalazi se na tromeđi Srema, Bačke i Banata, na mestu gde se Tisa uliva u Dunav i gde je, prema legendi, sahranjen Atila Hunski.
Smešten je na atraktivnoj istorijskoj i geološkoj lokaciji, na nadmorskoj visini od 80 m, samo 15 km udaljen od Inđije i 55 km od Beograda.
Prvi istorijski podaci govore da je ovo naselje bilo naseljeno još u antičko vreme. Burnu istoriju ovog područja tokom vekova su ispisali Skordisci, Rimljani, Huni, Ostrogoti, Gepidi, Vizantinci, Avari, Bugari, Turci i na kraju Srbi.
Stari Slankamen, osim istorijskih, ima i brojne turističke vrednosti – lesne naslage jedinstvene u Evropi, lekovitu mineralnu vodu, reku bogatu ribom, prelepu obalu, peščane ade i plaže.
Izvor lekovite mineralne vode „Slanača“ jedan od retkih izvora slane vode u Vojvodini. Ova voda ima temepraturu od 18,4°C i sadrži lekovite komponente natrijum-hlorid, jod, magnezijum, kalcijum, stroncijum i barijum. Korišćena je još u vreme Turaka i veoma rano poslužila za formiranje banjskog lečilišta, ali se danas ne koristi.
Slana voda Starog Slankamena datira još iz Rimskog doba, kada se naselje zvalo “ Acumincum „ što u prevodu znači “ mesto na brdu „ . Za vreme Turaka ovde nastaje naselje Donji Slankamen, koji kasnije menja ime u Stari Slankamen.
U blizini izvorišta slane vode Turci su napravili Amam – slano kupatilo, koje se i danas može videti u kući Đorđa Mrkšića.
Slana voda je oticala u reku Dunav sve do 1834. godine, kada je austro – ugarska vlast ogradila izvorište i kaptirala više izvora u jedan, koji i danas snabdeva banju.
U toku II svetskog rata slana voda sa izvorišta se koristila u ishrani ljudi zbog nedostatka soli. Izvorište vode, obnovljeno 2007. godine, vraćeno je u svoju funkciju.
